Jan urodził się w Dukli około 1414 r. Wstąpił do franciszkanów konwentualnych, zapewne w pobliskim Krośnie, w latach 1434-1440. Powołano go na urząd kaznodziei, który w klasztorach franciszkańskich powierzano kapłanom wyjątkowo uzdolnionym i wewnętrznie uformowanym. Tego wymagał w regule św. Franciszek, założyciel zakonu.
Przez lata Jan piastował także obowiązki gwardiana, czyli przełożonego klasztoru, w Krośnie i we Lwowie. Wreszcie powierzono mu urząd kustosza kustodii, czyli całego okręgu lwowskiego. Jan z Dukli obserwował życie bernardynów i postanowił do nich wstąpić. Krótki czas przebywał w Poznaniu, by następnie powrócić do ukochanego Lwowa i tam spędzić resztę życia. Tu powierzono mu funkcję kaznodziei i spowiednika. Pod koniec życia miał utracić wzrok. Do ślepoty dołączyła się choroba bezwładu nóg.
Zmarł w konwencie lwowskim 29 września 1484 r. Pochowano go w kościele klasztornym w chórze zakonnym za wielkim ołtarzem. Obecnie trumienka z relikwiami Jana znajduje się w Dukli.
10 czerwca 1997 r. św. Jan Paweł II podczas swojego pobytu w Krośnie dokonał kanonizacji Jana z Dukli.
