Gdy Jan usłyszał w więzieniu o czynach Chrystusa, posłał swoich uczniów z zapytaniem: „Czy Ty jesteś Tym, który ma przyjść, czy też innego mamy oczekiwać?”.
Rozważanie
Odwagi! Nie bójcie się!
W tradycji Kościoła trzecia niedziela Adwentu nazywana jest Niedzielą Gaudete – radości. Radość dominuje też w liturgii Słowa. Jej źródłem jest doświadczenie bliskości Pana, spełnianie się przepowiedni prorockich. „Pokrzepcie ręce osłabłe, wzmocnijcie kolana omdlałe!” – woła Izajasz. „Powiedzcie małodusznym: Odwagi! Nie bójcie się! Oto wasz Bóg, oto pomsta; przychodzi Boża odpłata; On sam przychodzi, aby was zbawić”. Słowa te wypowiedział Izajasz w kontekście zagrożenia wygnaniem babilońskim – jak się później okazało – czasem upokorzenia i poniżenia, ale też swoistej pedagogii, próby wiary. Sedno przesłania jest następujące: w dziejowej ciemności będzie Bóg Jahwe! Nie opuści swojego ludu. Tak jak nie opuścił swojego Syna w ciemności Golgoty, wskrzeszając Go do życia. Jak jest obecny w każdej ludzkiej ciemności, chorobie, porażkach.
W historię zbawienia wpisana jest cierpliwość. Ona wzmacnia wiarę, pozwala sięgać wyżej i dalej. Wiele razy mówił o niej Jezus. Dla zrozumienia tej prawdy przychodzi nam z pomocą św. Jakub: „Trwajcie cierpliwie, bracia, aż do przyjścia Pana. Oto rolnik czeka wytrwale na cenny plon ziemi, dopóki nie spadnie deszcz wczesny i późny. Tak i wy bądźcie cierpliwi i umacniajcie serca wasze, bo przyjście Pana jest już bliskie”. Rolnik po wsianiu ziarna w ziemię nie ma już władzy nad jego wzrostem (por. Mk 4,26-29). Czekanie uczy zaufania do Dawcy wszelkiego życia.
Wydaje się, że ta lekcja jest dziś dla nas szczególnie ważna. Toczące się wojny, chaos aksjologiczny, buzująca nienawiść – szokują. Nie brakuje kasandrycznych wizji wieszczących koniec Kościoła, potężne siły i środki są angażowane w jego niszczenie, burzenie jedności. Tworzy się wrażenie, że jego los zależy tylko od ludzi. Ciemność wydaje się wyzierać zewsząd, pochłaniać nadzieję. Ale Bóg jest w niej obecny. Czytamy w Psalmie 23: „Chociażbym chodził ciemną doliną, zła się nie ulęknę, bo Ty jesteś ze mną (Ps 23,4). Autor nie pisze: Bóg zabiera ciemność, chroni przed nią. On na nią pozwala, jest w niej! Abyśmy – w sensie ludzkim: tracąc orientację – bardziej Jego szukali, Jemu powierzali prowadzenie. Także dziś.
