a litując się nad nią, otwiera się Boże Serce, a przez to podnosi się człowiek ze swojej nędzy do niepojętej godności dziecka Bożego. Z tej to tajemnicy wcielenia, w której Syn Boży
staje się Dziecięciem, Synem Człowieczym, rodzi się nasze dziecięctwo, nasze uczestnictwo w naturze Boskiej,
najwyższa godność człowieka.
– Bóg-Dziecko, jest drogą, którą człowiek ma wrócić do
Boga: oto przynosi nam łaskę, najpiękniejsze Boże odzienie
dla synów Bożych, objawia prawdę, byśmy nie błądzili,
darzy miłością, byśmy Go kochali i stali się dziećmi
Jego umiłowanego Ojca.
DZIEŃ III – 18 GRUDNIA
Maluczki znajdzie miłosierdzie. (Mdr 6,6)
Maryja chowała skarb pełni swych łask w ukryciu swej pokory, w zaciszu Nazaretu. Uznawała się tylko za służebnicę, dlatego Panią uczyniona została, gdyż będąc „maluczką” i pokorną, spodobała się Najwyższemu.
I oto w łonie tej pokornej służebnicy – tej ziemi nieskalanej, przeczystej – zamieszkał sam Najwyższy. Verbum caro factum est – Słowo ciałem się stało (J 1,14)
i przez pokorę zamieszkało między nami. Najniższą Służebnicę wywyższył Najwyższy Pan, pokora stała
się przyczyną Jej wielkości i świętości.
Chciałoby się widzieć u Maryi ducha dziecięctwa, i tak
jest – Ona jest umiłowanym dzieckiem Ojca niebieskiego, pełna łaski i najbardziej podobna do swego Ojca w niebie.
Któż może być bliżej serca Ojca, jeśli nie Ta, która
wśród stworzeń jest najpiękniejszym dziełem rąk Jego?
Wyznajmy więc razem z Maryją, że wielkie rzeczy ukrył Bóg przed mądrymi, a objawił je przez Nią maluczkim. Naśladując Dziewicę w Jej pokorze i małości, dojdziemy przez Nią do doskonałości Bożego dziecięctwa! (BZ, t. 3)
Jezu, Synu Boży, niech znak Twego dziecięctwa nosimy w sercach naszych!
