Dzień trzeci, sobota 21 marca
Za matki i ojców spodziewających się narodzin dziecka – o przyjęcie go z miłością także wtedy,
gdy z ludzkiego punktu widzenia wydaje się,
że pojawiło się nie w porę.
Żadna ciąża w historii świata nie była tak bardzo nieplanowana jak ciąża Maryi. Nawet Ona sama, pomimo swojej całkowitej nieskazitelności, nie rozumiała, jak zamysł Boga mógł się ziścić: „Jakże się to stanie, skoro
nie znam męża?” − pyta (Łk 1,34). Ale pomimo zdziwienia i niezrozumienia odpowiada Gabrielowi: „Niech się tak stanie” (por. Łk 1,38). Te słowa nie wyrażają rezygnacji, biernego poddania się temu, co nieuniknione, ale żarliwe pragnienie, by wypełnić wolę Boga.
Patrząc po ludzku, Boży plan nie był dla Maryi łatwy. Niektórzy twierdzą, że złożyła Ona wcześniej ślub dziewictwa; inni przypuszczają, że zamierzała prowadzić
z Józefem normalne życie małżeńskie; niezależnie jednak od wszystkiego zwiastowanie zmieniło wszystko.
A właściwie prawie wszystko – bo nadal z całych swych sił
i z całego serca kochała Boga.
A Józef? Dla Niego tym bardziej ciąża Maryi była trudna do przyjęcia. Czy podejrzewał zdradę? Nawet jeśli tak, to nie przestał troszczyć się o tę, którą pokochał. Usłyszawszy
we śnie pouczenie od anioła, przyjął Maryję do siebie
(zob. Mt 1,20). Wziął na siebie wielką odpowiedzialność
− tak różną od każdej, którą sam by dla siebie wybrał.
Maryja i Józef – dwa czyste serca, które wobec nowiny przekraczającej wszelkie Ich plany i przewidywania zachowują ufność Bogu i podejmują w pełni wielką odpowiedzialność, którą On im powierza. Mogą być wzorem dla wszystkich ojców i matek, dla których wiadomość o rozwijającym się w matczynym łonie dziecku jest po ludzku trudna do przyjęcia.
Wiele żydowskich kobiet marzyło, by zostać matką Mesjasza. Po przyjściu Zbawiciela takie oczekiwania są już nieuzasadnione, ale przecież tenże Zbawiciel powiedział: „Kto jedno z tych dzieci przyjmuje w imię moje, Mnie przyjmuje” (Mk 9,39). Czy zatem podobne historie nie wydarzają się i dziś? Owszem, przecież każde maleńkie dziecko jest powierzone rodzicom przez samego Boga. Każde jest Jego darem.
Módlmy się za matki i ojców, dla których przyjęcie tego daru nie jest łatwe − aby wzorem Maryi i Józefa otoczyli bezbronne dziecko troskliwą miłością.
Modlitwa św. Jana Pawła II z encykliki „Evangelium vitae”
O Maryjo, Jutrzenko nowego świata, Matko żyjących, Tobie zawierzamy sprawę życia: spójrz, o Matko, na niezliczone rzesze dzieci, którym nie pozwala się przyjść na świat, ubogich, którzy zmagają się z trudnościami życia, mężczyzn i kobiet – ofiary nieludzkiej przemocy, starców
i chorych zabitych przez obojętność albo fałszywą litość. Spraw, aby wszyscy wierzący w Twojego Syna potrafili otwarcie i z miłością głosić ludziom naszej epoki Ewangelię życia. Wyjednaj im łaskę przyjęcia jej jako zawsze nowego daru, radość wysławiania jej z wdzięcznością w całym życiu oraz odwagę czynnego i wytrwałego świadczenia o niej, aby mogli budować, wraz z wszystkimi ludźmi dobrej woli, cywilizację prawdy i miłości na cześć i chwałę Boga Stwórcy, który miłuje życie. Amen.
Litania do Świętej Rodziny
Kyrie eleison – Christe eleison, Kyrie eleison.
Chryste, usłysz nas – Chryste, wysłuchaj nas.
Ojcze z nieba, Boże – zmiłuj się nad nami.
Synu, Odkupicielu świata, Boże, Duchu Święty, Boże,
Święta Trójco, Jedyny Boże, Jezu, Synu Boga żywego, który stając się człowiekiem z miłości ku nam, uświęciłeś więzy rodzinne,
Święta Rodzino, obrazie Trójcy Przenajświętszej na ziemi – wspomagaj nas.
Święta Rodzino, doskonały wzorze wszelkich cnót,
Święta Rodzino, wzgardzona w Betlejem od ludzi, ale uczczona śpiewem aniołów,
Święta Rodzino, odbierająca hołd pasterzy i mędrców,
Święta Rodzino, wysławiona przez starca Symeona,
Święta Rodzino, prześladowana i wygnana do obcej ziemi,
Święta Rodzino, żyjąca w ukryciu i nieznana,
Święta Rodzino, wierna przepisom prawa Pańskiego,
Święta Rodzino, której Opiekun jest wzorem miłości ojcowskiej,
Święta Rodzino, której Matka jest wzorem miłości macierzyńskiej,
Święta Rodzino, której Dziecię jest wzorem posłuszeństwa
i miłości synowskiej,
Święta Rodzino, patronko i opiekunko wszystkich rodzin,
Święta Rodzino, ucieczko nasza w życiu i nadziejo
w godzinę śmierci,
Od wszystkiego, co by mogło zakłócać spokój i jedność serc – zachowaj nas, Święta Rodzino.
Od rozproszenia umysłu i serca,
Od oziębłości w służbie Bożej,
Od szukania przyjemności i wygód światowych,
Od przywiązania do dóbr ziemskich,
Od pragnienia próżnej chwały,
Od złej śmierci,
Przez najdoskonalsze złączenie serc Waszych – wysłuchaj nas, Święta Rodzino.
Przez Wasze ubóstwo i pokorę,
Przez Wasze doskonałe posłuszeństwo,
Przez smutki i bolesne przejścia Wasze,
Przez prace i trudy Wasze,
Przez modlitwy i milczenie Wasze,
Przez doskonałość czynów Waszych,
Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata – przepuść nam, Panie.
Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata – wysłuchaj nas, Panie.
Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata – zmiłuj się nad nami.
K.: Rodzino święta i czcigodna, uciekamy się do Ciebie
z miłością i nadzieją.
W.: Daj nam poznać skutki Twej zbawiennej opieki.
Módlmy się: Boże, Ty w Świętej Rodzinie dałeś nam wzór życia. Spraw, abyśmy złączeni wzajemną miłością naśladowali w naszych rodzinach jej cnoty i doszli do wiecznej radości w Twoim domu. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.
