Herb umieszczono na zboczu schodzącym w kierunku apsydy bazyliki. Składa się z setek roślin tworzących kompozycję niczym mozaika. Każdego dnia pracowały nad nim średnio dwie osoby.
Struktura „ramy”, w której umieszczono detale herbu, pozostała taka sama jak w przypadku Papieża Franciszka. Składa się ona z mitry – odtworzonej z bukszpanu wiecznie zielonego odmiany pumila – umieszczonego pomiędzy skrzyżowanymi kluczami ze złota i srebra, połączonymi czerwonym sznurkiem. Złoty klucz odtworzono z trzmieliny złocistej, czyli trzmieliny różnobarwnej, która jest często przycinana, aby pozostała karłowata i miała żółtawy kolor. Srebrny klucz odtworzono z rośliny sezonowej: locanki włoskiej – Helichrysum italicum, którą należy wymieniać co najmniej raz w roku, aby zachować kolor.
Czerwone sznurki łączące klucze wykonano z rośliny Iresine brillantissima latem i Viola cornuta, zawsze czerwonej, zimą. Do wykonania papieskiego herbu, podzielonego po przekątnej na dwie części, wykorzystano różne rośliny. W lewym górnym rogu, na niebieskim tle, przedstawiono białą lilię – symbol czystości i dziewictwa, nawiązujący do Matki Bożej.
Aby odtworzyć kolor niebieski, wykorzystano 400 sadzonek niebieskiego Ageratum Star pochodzących z herbu Papieża Franciszka. Lilię wykonano z 50 sadzonek Helichrysum italicum rozmnożonych z sadzonek przez pracownika zajmującego się konserwacją miejscowej szklarni. W drugiej części tarczy na dole na jasnym tle przedstawiono herb Zakonu św. Augustyna: serce przebite strzałą umieszczone nad książką. Odnosi się to do nawrócenia św. Augustyna i symbolizuje Słowo Boże, które przebija serce świętego doktora Kościoła. Do jasnej połowy herbu użyto 400 roślin Begonia semperflorens night life o brązowych liściach i białych kwiatach.
Serce zaprojektowano z sadzonek Iresine lindenii rozmnożonych z sadzonek przez pracownika odpowiedzialnego za utrzymanie szklarni. Aby odtworzyć książkę, poproszono o współpracę dział kowalstwa dyrekcji infrastruktury i usług, który wyprodukował blachy nadające jej kształt. Wewnątrz umieszczono czerwone kamienie lapilli, a do wykonania białej części użyto żwiru.
