Papież zachęcał młodych, by dążyli do tego, co wspaniałe, do świętości. „Nie zadawajcie się czymś mniejszym” – apelował Ojciec Święty.
Kruchość jest częścią cudu, jakim jesteśmy
Papież oparł swą homilię na pierwszym czytaniu i Psalmie, które ukazują kruchość ludzkiego życia. Jego symbolem jest trawa, kwitnąca łąka, piękna, ale delikatna i przemijająca, a zarazem odradzająca się wciąż na nowo. Leon XIV podkreślił, że nie powinno nas to przerażać. Kruchość jest częścią cudu, jakim jesteśmy.
Nie zaspokoi nas żadne stworzenie
„Drodzy przyjaciele, także i my tacy jesteśmy: do tego jesteśmy stworzeni – mówił Leon XIV. – Nie do życia, w którym wszystko jest oczywiste i niezmienne, ale do egzystencji, która nieustannie odradza się w darze, w miłości. W ten sposób nieustannie dążymy do czegoś »więcej’«, czego żadna rzeczywistość stworzona nie może nam dać”.
Nie oszukujmy naszego serca namiastkami
Papież zauważył, że w swoim sercu odczuwamy pragnienie tak wielkie i palące, że żadne napoje tego świata nie są w stanie go ugasić. „W obliczu tego pragnienia – apelował - nie oszukujmy naszego serca, próbując je ugasić nieskutecznymi zamiennikami! Raczej wysłuchajmy go! Uczyńmy z niego stołek, na który możemy się wspiąć, aby jak dzieci, na palcach, wyjrzeć przez okno spotkania z Bogiem. Stańmy przed Nim, który na nas czeka, a nawet puka łagodnie w szybę naszej duszy (por. Ap 3, 20). Jak pięknie jest, w wieku dwudziestu lat, otworzyć przed Nim na oścież swoje serce, pozwolić Mu wejść, aby następnie wyruszyć z Nim ku odwiecznym przestrzeniom nieskończoności”.
Za przykładem św. Augustyna
Leon XIV odwołał się do doświadczeń św. Augustyna, który mówiąc o swym intensywnym poszukiwaniu Boga pytał: „Cóż jest zatem przedmiotem naszej nadziei? […] Czy jest nim ziemia? Nie. Czy to coś, co pochodzi z ziemi, jak złoto, srebro, drzewo, plony, woda? […] Te rzeczy są przyjemne, są piękne, są dobre» (Mowa 313/F, 3). I kończył: „Szukaj Tego, który je stworzył, On jest twoją nadzieją” (tamże). Myśląc, następnie, o drodze, którą przebył, modlił się, mówiąc: „[Ty Panie] w głębi duszy byłeś, a ja się po świecie błąkałem i tam szukałem Ciebie […]. Zawołałeś, krzyknąłeś, rozdarłeś głuchotę moją. Zabłysnąłeś, zajaśniałeś jak błyskawica, rozświetliłeś ślepotę moją. Rozlałeś woń, odetchnąłem nią – i oto dyszę pragnieniem Ciebie. Skosztowałem (por. Ps 33,9; 1 P 2,3) – i oto głodny jestem, i łaknę (por. Mt 5,6; 1 Kor 4,11). Dotknąłeś mnie – i zapłonąłem tęsknotą za pokojem Twoim” (Wyznania, 10, 27).
Na te pytania nie ma uproszczonej odpowiedzi
Ojciec Święty przypomniał, że o tych wielkich pytaniach, na które nie ma uproszczonej odpowiedzi, mówił do młodych Papież Franciszek podczas ostatniego Światowego Dnia Młodzieży w Lizbonie. Podkreślał, że pytania te są zachętą do odbycia wewnętrznej podróży, do wyjścia poza własne ograniczenia. „Nie bądźmy więc zaniepokojeni, jeśli stwierdzimy, że jesteśmy spragnieni wewnętrznie, niespokojni, niespełnieni, tęskniący za sensem i przyszłością” – mówił cytowany przez Leona XIV Franciszek.
Czym jest szczęście?
Leon XIV podkreślił, że w naszych sercach kryje się ważne pytanie, potrzeba prawdy, której nie możemy zignorować, i która skłania nas do zadania sobie pytania: czym naprawdę jest szczęście? Jaki jest prawdziwy smak życia? Co wyzwala nas z bagien bezsensu, nudy i przeciętności?
Trzeba patrzeć w górę!
Ojciec Święty wskazał na znaczenie doświadczeń, które młodzi wynieśli z przeżytego w Rzymie Jubileuszu. Pokazują one, że pełnia życia nie zależy od tego, co gromadzimy i posiadamy. „Kupowanie, gromadzenie, konsumpcja nie wystarczą. Musimy wznieść oczy, spojrzeć w górę, na »to, co w górze« (Kol 3,2), aby uświadomić sobie, że wszystko – pośród rzeczywistości świata – ma sens o tyle, o ile służy jednoczeniu nas z Bogiem i z braćmi w miłości”.
Dbajcie o więź z Bogiem jak Frassati i Acutis
Dlatego na zakończenie swej homilii, odwołując się do św. Jana Pawła II, Leon XIV apelował do młodych, by utrzymywali ścisłą wieź z Bogiem, trwali z Nim w przyjaźni, „pielęgnując ją poprzez modlitwę, adorację, Komunię św., częstą spowiedź, hojną miłość, jak nauczyli nas błogosławieni Pier Giorgio Frassati i Carlo Acutis, którzy wkrótce zostaną ogłoszeni świętymi. Dążcie do tego, co wspaniałe, do świętości, gdziekolwiek jesteście. Nie zadowalajcie się czymś mniejszym. Wtedy każdego dnia będziecie widzieli, jak wzrasta w was i wokół was, światło Ewangelii” – powiedział Papież.
